Helsinki

Będąc jeszcze w Polsce kupiliśmy bilety na prom do Helsinek na stronie VIKING LINE
Za dwa bilety w tą i z powrotem (2 osoby) zapłaciliśmy 40 €. W porcie płacimy jeszcze opłatę za nas dwoje w dwie strony 5 €.
Wypływamy o 8:00. W Helsinkach jesteśmy o 10:30.
Pieszo - z okolic Starego Miasta dojdziemy do portu w kilkanaście minut.

W Tallinnie regularne promy do Helsinek wypływają z Old City Harbour (zwany również Vanasadam), czyli z terminali A i D, ale nie każdy przewoźnik korzysta z tego samego miejsca. Tallink odpływa z Terminalu D. Adres: Uus-Sadama 24, a Eckerö Line i Viking Line z Terminalu A. Adres: Uus-Sadama 25/2). Oba leżą w obrębie Starego Portu.
W Helsinkach przypływa do West Terminal 2, a Viking Line kończy rejs przy Katajanokka (Adres: Katajanokanlaituri 8 / Mastokatu 1.
Terminal znajduje się blisko centrum miasta (ok 1 km od Dworca Głównego w Helsinkach). Piesi pasażerowie – odprawa rozpoczyna się na 1 godzinę i 45 minut przed wypłynięciem i kończy na 30 minut przed wypłynięciem.
Spod terminala do centrum Helsinek można szybko dojechać tramwajami linii 7 oraz 9. Podróż trwa około 10-15 min.
Bilet jednorazowy w Helsinkach (ważny przez 80 minut) - 3,30 € (na kartę z doładowaniem) i 3,50 € (bilet papierowy)
Bilet dzienny, 1 dzień - 10,60 €
Toalety miejskie (bezpłatne): Charakterystyczne, zielone lub stalowe kabiny zarządzane przez miasto są darmowe. Ich dokładną lokalizację można sprawdzić na oficjalnej mapie miejskiej Helsinek Public toilets | City of Helsinki.
Najlepsze atrakcje w Helsinkach

Zwiedzanie zaczynamy od:
Twierdzy Suomenlinna znajdującej się na wyspie. Prom odpływa ze wschodniej strony Rynku, tuż przed Pałacem Prezydenckim. Promy kursują codziennie, przez cały rok, od wczesnego rana do późnej nocy. Latem kursuje kilka razy na godzinę; zimą co najmniej raz na godzinę. Prom na Suomenlinnę stanowi część miejskiej komunikacji publicznej, a podróż trwa 15 minut. Dojść do twierdzy – 550 m. To jedna z nielicznych twierdz na świecie, do której można dotrzeć ze zwykłym biletem miejskim.
Dawniej miała za zadanie bronić Helsinki od strony morza. w 1991 r wpisano ją na listę UNESCO. Twierdza zaczęła powstawać w 1748 r podczas panowania szwedzkiego. W 1808 r przeszła w ręce Rosjan, którzy ją rozbudowali. Do Suomenlinny nie jest potrzebny bilet wstępu. Główne atrakcje znajdują się na zewnątrz i można je zwiedzać bezpłatnie, z wyjątkiem kościoła Suomenlinna, do którego wstęp jest płatny od czerwca do sierpnia. Jeśli chcesz odwiedzić muzea, wszystkie są płatne, z wyjątkiem Muzeum Celnego. Bilety wstępu do muzeów można kupić bezpośrednio w muzeach.
Niebieski Szlak od głównego molo Suomenlinny do Bramy Królewskiej ma długość około 1,5 km. Cały obszar jest częścią morskiej twierdzy. Mury i inne konstrukcje obronne widoczne są na wszystkich wyspach. Najważniejsze części i najważniejsze zabytki twierdzy znajdują się wzdłuż Błękitnego Szlaku. Są tunele zbudowane w związku z twierdzą. Niektóre tunele są otwarte dla zwiedzających, którzy wchodzą do nich na własne ryzyko. Należy zabrać ze sobą latarkę, szczególnie w przypadku dłuższych tuneli. Tunele znajdują się na wyspach Kustaanmiekka i Susisaari. Tunele są oznaczone na mapie turystycznej. Otwarte 10:00-18:00.

Po powrocie zwiedzamy
Sobór Uspieński wznosi się na wzgórzu Katajanokka, tuż przy porcie, i już z daleka przyciąga uwagę czerwoną cegłą oraz złotymi kopułami. Nazwa soboru nie jest przypadkowa. „Uspieński” pochodzi od słowa „Uspienije”, oznaczającego Zaśnięcie Bogurodzicy – jedno z najważniejszych świąt w tradycji prawosławnej, odpowiadające katolickiemu Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Budowę ukończono w 1868 r, w czasie, gdy Finlandia była autonomicznym Wielkim Księstwem wchodzącym w skład Imperium Rosyjskiego. Do dziś jest to największa cerkiew prawosławna w Europie Zachodniej.
Bryła soboru opiera się na planie krzyża greckiego i pierwotnie zwieńczona była trzynastoma kopułami, symbolizującymi Chrystusa i dwunastu apostołów. Wnętrze zachwyca bogactwem detali: złoconym ikonostasem, licznymi ikonami oraz dekoracjami wykonanymi z marmuru i granitu. Wiele ikon pochodzi z rosyjskich klasztorów i ma dużą wartość historyczną. Po uzyskaniu niepodległości przez Finlandię w 1917 r sobór stracił znaczenie politycznego symbolu, ale zachował funkcję religijną. Dziś jest siedzibą arcybiskupa Fińskiego Kościoła Prawosławnego i aktywnym miejscem kultu. Jednocześnie pozostaje ważnym zabytkiem i punktem widokowym – z jego otoczenia rozciąga się panorama portu i centrum Helsinek.

Plac Senacki z górującą nad nim Katedrą w Helsinkach to symbol miasta i jeden z najbardziej rozpoznawalnych widoków w Finlandi. Plac stanowi dobry punkt wyjścia do dalszego zwiedzania.

Katedra w Helsinkach (kościół Ewangelicko-Augsburski) na Placu Senackim, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta. Jej monumentalna, jasna bryła jest widoczna z wielu miejsc w centrum.
Początkowo katedra nosiła nazwę św. Mikołaja, na cześć cara Mikołaja I, co jasno pokazuje polityczny kontekst jej powstania. Dopiero po uzyskaniu niepodległości przez Finlandię w 1917 r świątynia zyskała obecną nazwę. Centralna kopuła oraz cztery mniejsze, narożne kopuły tworzą wyraźne nawiązanie do architektury sakralnej Petersburga. Wnętrze zaskakuje skromnością – brak tu bogatych zdobień, a uwagę przyciągają jasne ściany, naturalne światło. Rynek Kauppatori. Rynek Targowy położony bezpośrednio nad wodą, przy porcie południowym, od ponad dwóch
stuleci pełni funkcję handlową, społeczną i reprezentacyjną. Dominują stoiska z lokalną żywnością, świeżymi rybami, owocami leśnymi, wypiekami i rękodziełem.

Hala targowa Vanha Kauppahalli (Old Market Hall) położona tuż przy porcie południowym została otwarta w 1889 r i jest najstarszą zachowaną halą targową w Finlandii, który tętni życiem przez większą część roku.

Katedra św. Henryka w Helsinkach (Pyhän Henrikin katedraali) to główny kościół katolicki w mieście, zbudowany w latach 1858–1860 w stylu neogotyckim. Poświęcona św. Henrykowi, biskupowi Upsali, służy przede wszystkim zagranicznej społeczności katolickiej w zdominowanej przez luteranizm Finlandii. Posiada niezwykłe witraże i przechowuje relikwie świętych, będąc ważnym zabytkiem historycznym i religijnym fińskiej stolicy.
Msze św. w języku polskim odbywają się w 1. niedzielę miesiąca o godz. 16.00.

Kościół Mikaela Agricoli (fiń. Mikael Agricolan kirkko) to kościół położony w helsińskiej dzielnicy Punavuori przy ulicy Tehtaankatu 23. Zaprojektowany przez Larsa Soncka, zbudowany w latach 1933–1935. Pod wezwaniem Mikaela Agricoli, jednego z czołowych działaczy reformacyjnych w Szwecji (której częścią była wówczas Finlandia).
Ma najwyższą wieżę kościelną w Finlandii.

Kościół św. Jana w Helsinkach (fiń. Johanneksenkirkko - protestancki) położony w dzielnicy Ullanlinna, zbudowany w latach 1888–1891. Kościół stoi na wzgórzu, które wcześniej było związane z kultem św. Jana Chrzciciela. Nastawa ołtarzowa pochodzi z 1932 r i jest dziełem fińskiego malarza Eero Järnefelta. Jej tematem jest nawrócenie Szawła.
Jest to największy kamienny kościół w Finlandii słynący z dwóch strzelistych wież o wysokości 74 m.
Ze względu na doskonałą akustykę kościół jest wykorzystywany jako sala koncertowa. Wewnątrz znajduje się 1400 miejsc siedzących. Obok głównego wejścia stoi pomnik św. Jana Chrzciciela odsłonięty 20 listopada 2003.

Stary Kościół w Helsinkach (fiń. Helsingin vanha kirkko) to kościół położony w helsińskiej dzielnicy Kamppi w północnej części Starego Parku Kościelnego (fin. Vanha kirkkopuisto) przy ulicy Lönnrotinkatu 6. Zaprojektowany przez działającego w Finlandii niemieckiego architekta, Carla Ludwiga Engla, zbudowany w latach 1825–1826. Jeden z najstarszych kościołów Helsinek. Jest pierwszym luterańskim kościołem zbudowanym po tym, jak Helsinki zostały fińską stolicą.

Kaplica Ciszy Kamppi (Kamppi Chapel) - luterańska. Kaplica została otwarta w 2012 r jako część programu World Design Capital, którego Helsinki były gospodarzem. Jej powstanie było odpowiedzią na potrzebę stworzenia przestrzeni wyciszenia w ścisłym centrum metropolii. Budynek ma organiczną, zaokrągloną formę i wykonany jest niemal w całości z drewna. Z zewnątrz przypomina rzeźbę – pozbawioną okien, surową i zamkniętą.
Elewację wykonano z drewna świerkowego, a wnętrze wyłożono olchą, co dodatkowo wzmacnia poczucie ciepła i spokoju. Kaplica Ciszy nie jest typowym kościołem. Choć powstała z inicjatywy Kościoła luterańskiego, nie odbywają się tu regularne nabożeństwa. To przestrzeń otwarta dla wszystkich – niezależnie od wyznania lub jego braku. W środku nie ma ołtarza w tradycyjnym rozumieniu ani symboliki religijnej dominującej nad przestrzenią.
W kaplicy nie wolno robić zdjęć ani rozmawiać przez telefon .Bilet 5 €.

Muzeum Narodowe - ulica Mannerheimintie 34. Przedstawia historię Finlandii od czasów prehistorycznych do współczesności.
Bilety - 15 €. Otwarte 11.00-18.00.

Kiasma to muzeum sztuki współczesnej jest częścią Fińskiej Narodowej Galerii i od momentu otwarcia pełni rolę jednego z najważniejszych centrów sztuki nowoczesnej w Europie Północnej. Kiasma zostało otwarte w 1998 r. Kolekcja muzeum koncentruje się na sztuce od lat 60. XX w do współczesności, ze szczególnym uwzględnieniem artystów fińskich i nordyckich.

Biblioteka Centralna Oodi to nie tylko biblioteka, ale wielofunkcyjna przestrzeń publiczna: miejsce spotkań, pracy, wydarzeń kulturalnych i odpoczynku. Bibliotekę otwarto w 2018 r, dokładnie w setną rocznicę uzyskania niepodległości przez Finlandię. Budynek stanął naprzeciwko gmachu parlamentu.
Bryła biblioteki przyciąga uwagę falującą, drewnianą elewacją, wykonaną z fińskiego świerku. Kontrastuje ona z przeszklonymi ścianami i stalową konstrukcją wnętrza. Budynek ma trzy wyraźnie zróżnicowane kondygnacje. Dolna pełni funkcję otwartej przestrzeni miejskiej – znajdują się tu kawiarnie, miejsca spotkań i strefy wydarzeń. Środkowe piętro to przestrzeń warsztatowa: studia nagrań, drukarki 3D, sale do pracy zespołowej i narzędzia dostępne bezpłatnie dla mieszkańców. Dopiero najwyższy poziom to klasyczna biblioteka.

Temppeliaukio Church powszechnie znany jako Kościół w Skale. Należy do najbardziej charakterystycznych przykładów nowoczesnej architektury sakralnej w Europie. Kościół ukończono w 1969 r. Budowla została wykuta bezpośrednio w granitowej skale, a ściany wnętrza pozostawiono w stanie niemal naturalnym.
Centralnym elementem konstrukcji jest kopuła o średnicy około 24 metrów, wykonana z ponad 20 km spiralnie ułożonej miedzianej taśmy. Naturalne światło wpada do wnętrza przez wąskie przeszklenie biegnące wokół podstawy kopuły. Regularnie odbywają się tu występy muzyki klasycznej, chóralnej i organowej, a same organy należą do największych w Finlandii. Z zewnątrz kościół niemal stapia się z otoczeniem i bywa niezauważalny dla osób nieznających jego lokalizacji. Wstęp – 5 €

Prom powrotny mamy o 21:15. W Talinie jesteśmy o 23:45.

Przydatne linki
Transprt publiczny w Helsinkach
Planer podróży
Twierdza Suomenlinna
Muzeum Narodowe Finlandii
Toalety publiczne

Komentarze (0)